Ku shkuan 500 milion euro për rajonet e krizës

Vërshimi masiv i banorëve të komunës së Likovës dhe Kumanovës drejt vendeve të BE-së nxori në sipërfaqe gjendjen e rëndë dhe mosrevitalizimin e këtyre rajoneve, nëntë vite pas përfundimit të konfliktit të vitit 2001. Mungesa e investimeve, mospërkrahja dhe zhvillimi ekonomiko-social, revitalizimi i improvizuar dhe papunësia e skajshme kërkojnë shpjegime dhe revizion se ku shkuan fondet e BE-së, SHBA-ve dhe vendeve tjera nga Konferenca Donatore e marsit të vitit 2002, për rajonet e krizës që dolën nga konflikti i vitit 2001 në Maqedoni

Më 12 mars të vitit 2002 në Konferencën Ndërkombëtare Donatore në Bruksel, Maqedonia përfitoi mbi 500 milion euro për përmirësimin e gjendjes pas konfliktit të armatosur të vitit 2001. Nga këto fonde të përfituara, 307 milion euro ishin mjete financiare që menjëherë shkuan në llogarinë e shtetit, prej të cilave 185 milion ishin paraparë për mbështetjen e bilancit pagesor në buxhet, që do të thotë para për rroga, pagesa dhe mbulim të zbrastirave të buxhetit, 85 milion euro për rikonstruimin e objekteve të rrënuara nga lufta dhe 49 milion për implementimin e Marrëveshjes së Ohrit.

Qeveria e Maqedonisë atëherë në kërkesën e saj kishte kërkuar vetëm 50 milion euro për revitalizim dhe rindërtim, ndërsa 24,5 milion për implementimin e Marrëveshjes së Ohrit, mirëpo BE dhe SHBA-të dyfishuan buxhetin për këto dy çështje. Përveç kësaj, në Konferencën Donatore mbi 271 milion euro u siguruan për mbështetjen e zhvillimit të përgjithshëm ekonomik, të komunave, kryesisht të dëmtuara nga konflikti.

Pas kalimit të tetë viteve nga kjo konferencë, Qeveritë dhe institucionet në Maqedoni, por edhe zyrat e evroperëndimore nuk kërkuan asnjëherë llogari apo revizion të plotë lidhur me harxhimin e këtyre fondeve, sidomos 85 milion euro për revitalizimin dhe rindërtimin e zonave, 49 milion eurot për Marrëveshjen e Ohrit si dhe 271 milion euro për zhvillimin dhe revitalizimin ekonomik rajonal në Maqedoni, por që ishin paraparë me theks të veçantë zonat e goditura, ndër të cilat komuna e Likovës, e rrënuar në përmasa të mëdha, Haraçina, dhe vendbanime të rajonit të Pollogut që u përfshin drejtpërdrejt në konfliktin e vitit 2001.

Pas nëntë viteve të përfundimit të luftës, eksodi shqetësues masiv i shqiptarëve të rajonit të Karadakut, kryesisht nga komunat e Likovës dhe Kumanovës pasqyruan realitetin dhe varfërinë e skajshme që kanë përjetuar kjo zonë, kryesisht pjesët e vendbanimeve të banuara nga shqiptarët. Nëntë vite nga përfundimi i konfliktit të vitit 2001, kjo zonë një nga më të goditurat nga kjo luftë vazhdimisht konsiderohej si një destinacion i “zi” nga institucionet vendore, ndërkombëtarët dhe organizatat e ndryshme.

Si delegacioni i Shkupit kërkoi më pak para

Në Konferencën donatore të 11 dhe 12 marsit të vitit 2002 ishin pjesëmarrës ish-kryeministri Lubço Georgievski, ministri i Financave, Nikolla Gruevski, kryeministër aktual i involvuar drejtpërdrejt në këto zhvillime si dhe ministri i Punës dhe Politikës Sociale, Bedredin Ibrahimi.

Në kalkulimet dhe raportin e Qeverisë së Maqedoni në Bruksel, kërkoheshin 256 milion dollarë, prej të cilave 185 milion për mbulimin e defiçitit në bilansin pagesor dhe buxhet, 45 milion për revitalizim dhe rindërtim të dëmeve si dhe 25 milion dollarë për implementimin e Marrëveshjes së Ohrit. Këtij delegacioni, i`u premtua se një pjesë e vendeve të huaja, përveç donacioneve do të ofrojnë edhe ndihmë në formë të huadhënies dhe kredive tejet të volitshme. Delegacioni i Maqedonisë premtoi në Bruksel se do të realizojë në mënyrë transparente të gjitha mjetet e donacioneve.

Mirëpo, qeverisja e re e vitit 2002 vendosi zëvendëskryeministren Radmilla Sheqerinska për koordinatore të komitetit për ndihmat ndërkombëtare dhe mjetet nga konferenca donatore, në të cilin organ bënin pjesë edhe përfaqësues të organizmave ndërkombëtare, Agjencia Evropiane për Rikonstruim. Në zyrat e vendeve evroperëndimore, kryesisht të BE-së nuk është dhënë ndonjë hollësi rreth kësaj çështje që sipas tyre, është përfunduar dhe janë shpalosur raportet e gjithë palëve të involvuara.

Ish-koordinatori i Bankës Botërore në Evropën Juglindore dhe përgjegjës për Maqedoninë pas konfliktit kishte kërkuar që vendet donatore të sigurojnë mekanizmat e tyre kontrolluese për të ndjekur harxhimin e parave.

Duraku: Do të kërkojë revizion nga Qeveria dhe ndërkombëtarët

Kryetari i komunës së Likovës, Sadulla Duraku ka theksuar se lidhur me këtë problematikë për harxhimin e parave nga Konferenca Donatore Ndërkombëtare do të kërkojë revizion të patjetërsueshëm. “Unë kam filluar të zhvillojë takime me palë të caktuara zyrtare dhe do të kërkojë një revizion të tillë, se sa kanë qenë mjetet e dedikuara nga fondet e Konferencës Donatore për sanimin e gjendjes së pasluftës së vitit 2001 edhe në rajonin e komunës së Likovës dhe ku kanë shkuar dhe për çfarë kanë qenë të dedikuara”, ka theksuar Duraku. Sipas tij, vazhdimisht në komunën e Likovës pas konfliktit ka pasur proces rindërtimi të shtëpive, shtyllave elektrike dhe ka pasur vizita të shumë ambasadorëve, mirëpo në aspektin e zhvillimit ekonomiko-social nuk ka pasur ndonjë lëvizje konkrete, edhe kemi njohuri se janë premtuar sipas tij, mjete të posaçme.

Ish-deputeti i PPD-së, Ismet Ramadani vlerëson se në dy raste ka kërkuar që Qeveria të publikojë raportin se ku janë shpërndarë mjetet e Konferencës Donatore, mirëpo sipas tij, asnjëherë nuk ka pasur përgjigje.

“Në kohën kur unë kam shtruar pyetjen në lidhje me realizimin e mjeteve të Konferenës Donatore të vitit 2001, duheshe pra të realizohen 500 milion euro, mirëpo ato mjete diku rreth 300 milion në atë kohë kishin ardhur në Maqedoni dhe shpërndarja e tyre kryesisht ka shkuar për të rregulluar bilancet financiare buxhetore, diçka mjete për Marrëveshjen e Ohrit, për rindërtimin e zonave të dëmtuara. Megjithatë unë mendoj se do të ishte mirë që Qeveria të jap një pasqyrë se si janë realizuar, sa nga ato mjete kanë ardhur sidomos nëpër rajonet e krizës, ku nga ajo do të konstatohet se a janë përdorur në vend të caktuar dhe vende të duhura ato mjete, dhe se a ekziston mundësia të keqpërdoren ato”, ka theksuar ish-deputeti Ramadani për agjencinë e lajmeve INA.

Për çka u parapanë 49 milion euro për Marrëveshjen e Ohrit

Nga Konferenca Donatore vendet dhuruese u njoftuan dhe miratuan aneksin që 49 milion eurot për Marrëveshjen e Ohrit të harxhohen për decentralizimin, përfaqësimin e drejtë të shqiptarëve, përdorimin e gjuhëve, ndërtimin e mirëbesimit, stacionet policore në zonat e prekura nga konflikti. Por në këtë aspekt ishte lënë e hapur mundësia që donatorët të intervenojnë me mjete shtesë rreth çështjeve ku nevojitet përkrahja e realizimit të plotë të kësaj marrëveshje. (INA)

Shpërndaje artikullin:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • email
  • Live
  • MySpace
  • Add to favorites
  • PDF
  • Twitter

KOMENTO ARTIKULLIN




Modifikimet e Fundit

Rruga e gabuar e Enver Hoxhës pas vdekjes së Stalinit

Nga Dr. Stavri J. Dajo
Doktor i Shkencave Historike në Universitetin “Aristotelis” të Selanikut

Më 5 mars 1953, Josif Visarjanoviç Xhugashvili (Stalin) vdiq. Vdekja e tij, disi e papritur, shkaktoi apati dhe konfuzion në Perëndim, dhe, gjithashtu, ngurrim në strategjinë diplomatike të Uashingtonit dhe të Londrës.
Nga ana tjetër, humbja e “babait të popujve”, shkaktoi amulli, nervozizëm dhe reagime kundërthënëse në vendet satelite të Kremlinit. Siç është logjike, shumica e vendeve vasale, e, më së pari Tirana, u vithis në zi, ngaqë Stalini linte kampin socialist pa krye dhe gjasa për ndryshime në kursin politik të Moskës nën shembullin e Beogradit nuk ishin të papërfillshme, ndërsa më anë tjetër, Titoja e të tjerë udhëheqës të veçantë në kryeqytetet lindore kishin çdo të drejtë të fërkonin duart se, më në fund, kishte ardhur dita të shpëtonin nga tutela mbytëse e Moskës dhe nga spastrimet staliniste.
Madje, të ndjekurit dhe të persekutuarit e politikës staliniste si dhe gjithë ata që ishin dënuar për shkak të konfliktit Stalin-Tito më 1948 shpresonin se tani konjukturat dhe zhvillimet politike mund të merrnin rrugë tjetër dhe, s’ishte aspak çudi, që një ditë të rehabilitoheshin ose, më së paku, të harroheshin pa u amnistuar.
Për më tepër, ardhja në fuqi e grupit të Hrushovit, pak muaj më vonë, zgjoi më të vërtetë iluzione të tilla. Në këtë suazë, arrestimi i L. Berias, bashkëpunëtorit më të ngushtë të Stalinit, vazhdues i veprës së Xherxhinskit dhe kreu i shërbimit sekret sovjetik për vite me radhë, tre muaj pas vdekjes së tij dhe ekzekutimi në dhjetor 1953, i akuzuar për krime të rënda, përveç kuptimit simbolik që pati, paralajmëronte një epokë të re dhe krijonte një psikozë tjetër politike.
Ku e çonte, pra, Bashkimin Sovjetik Nikita Sergejeviç Hrushovi dhe ç’politikë do të ndiqte Kremlini? Po me vendet aleate ç’qendrim do të mbante kreu i Kremlinit, e në mënyrë të veçantë me nxënësit e bindur të Stalinit dhe me rebelët?
Interes të veçantë paraqiste rasti i E. Hoxhës, nxënësi besnik i udhëheqësit sovjetik, i cili u bë shkas që të derdhej kupa në tensionin Moskë-Beograd, në vitin 1948 dhe angazhimi i tij i hapur si zbatues i verbër i dogmës staliniste. Në këtë prizëm, a do të revizionohej politika e jashtme e Bashkimit Sovjetk me Beogradin, pas një periudhe pesëvjeçare ngrirjeje?
Nëse do të ndodhte kjo, çka kishte shumë gjasa, ç’ politikë do të ndiqte Kremlini me të gjithë ata, që, në një formë ose në një tjetër, kishin dënuar pa rezerva, Josif Broz Titon? Shkurt, një ndryshim në politikën sovjetike do të thoshte efekte zinxhir edhe në vendet e tjera të orbitës sovjetike. Kjo, në krye, lidhej me politikën e Moskës ndaj Tiranës dhe E. Hoxhës.
Perëndimi mbante një distancë diakritike nga zhvillimet në Lindje, por jo pa shprehur një kënaqësi të përmbajtur. Orientimet nga Uashingtoni që u vinin diplomatëve perëndimorë ishin që të rezervoheshin në konstatimet dhe konkluzionet e tyre dhe, aq më shumë, të mos ngatërroheshin në zhvillimet e brendshme të Bashkimit Sovjetik pa u zbardhur plotësisht skena politike.
Por më kryesorja, si në Perëndim edhe në Lindje, njerëzit demokratë besonin se me ekipin e ri të udhëheqjes sovjetike dhe me shenjat e para të demokratizimit të brendshëm të shtetit sovjetik kishte shumë gjasa që lufta e ftohtë midis Lindjes dhe Perëndimit, që kishte nisur me Stalinin dhe Churchill-in, që në vitin 1947, të çohej drejt një deflacioni të shumëdëshiruar për të mirën e mbarë njerëzimit. Treguesit politikë premtonin bindshëm për një gjë të tillë.
BALLKANI PAS VDEKJES SË STALINIT (1953-1962)
Pas mbarimit të Luftës Civile Greke, në gusht të vitit 1949 dhe konfliktit të Greqisë me Jugosllavinë, Bullgarinë dhe Shqipërinë për problemin e ndihmës që këto vende u ofronin në masë gueriljeve grekë, dhe, veçanërisht, pas konfliktit të hapur të E. Hoxhës me J. B. Titon (pranverë 1948), Ballkani paraqiste prirje gjithfarësh, mëri dhe acarime.
Bullgaria, Rumania dhe Shqipëria i përkisnin përfundimisht kampit socialist dhe Traktatit të Varshavës, Greqia dhe Turqia i takon sferës perëndimore të influencës dhe ishin anëtarë të NATOS (1955), ndërsa Jugosllavia e Titos, në një orbitë disi retrogresi, herë flirtonte me Lindjen e herë me Perëndimin, duke konfirmuar marrëveshjen e Moskës në tetor 1944 që ndikimi i Lindjes dhe i Perëndimit mbi Federatën Jugosllave do të ishte i balancuar.
Titoja, një politikan i shkathët, me nuhatje dhe dhelpëri diplomatike, disa vjet më vonë, u vu në krye të lëvizjes së vendeve të paangazhuara me përfitime të mëdha, kryesisht ekonomike por edhe prestigj politik, për Federatën Jugosllave.
Ardhja e ekipit hrushovian në krye të Kremlinit, hapte horizonte të reja për mëtimet dhe ëndrrat e Beogradit. Flirtet e tij me ShBA-në dhe vendet e tjera perëndimore ishin të njohura. Dhe kreditë duarlëshuar nga institucionet monetare kredituese të Perëndimit. Kjo e shqetësoi udhëheqjen e re të Kremlinit.
Për t’u vënë fre këtyre prirjeve qendërikëse udhëheqja e re e Kremlinit intensifikoi kontaktet me vendet socialiste, me qëllim normalizimin e marrëdhënieve, si në nivel partiak ashtu dhe në nivel shtetëror, pas një periudhe stanjacioni për shkak të kursit dogmatik të Stalinit.
Në këtë suazë, politika e Kremlinit ndaj Beogradit dhe ulja e tensionit me Titon kishte rëndësi parësore, pasi ky i fundit mund të tërhiqte pas vetes edhe vende të tjera që kërkonin një pavarësi më të madhe nga Moska.
Pa dyshim, kreu i Beogradit ushtronte një ndikim të madh në kryeqytetet lindore, ishte politikan i vjetër, i kurorëzuar me shumë dafina lavdie në luftë, ambicioz, dinak dhe këmbëngulës.
Nuk ishte aspak i predispozuar të futej në kallëpe ideologjike dhe t’i bindej Moskës apo Uashingtonit verbërisht. Përkitazi, Jugosllavia ishte vend i madh, krahasuar me vendet e tjera të Ballkanit, dhe udhëheqja e saj gëzonte autoritet të padiskutueshëm.
Këtë politikë të pavarur të Beogradit, vendet e ndikimit perëndimor, përpiqen të shfrytëzojnë dhe të lidhin marrëveshje si kundërpeshë e politikës së Kremlinit në Ballkan.
Si pasojë, në shkurt të vitit 1953, Greqia dhe Turqia, bindin Jugosllavinë për të lidhur një traktat Miqësie dhe Bashkëpunimi, i cili më 9 gusht 1954 e mori emrin “Traktati i Ballkanit”. Pos të tjerash, ky traktat parashikonte edhe bashkëpunimin e ngushtë të këtyre vendeve në lëmin ushtarak dhe në mbrojtjen e përbashkët të kufijve nga armiqtë e jashtëm.
Traktati nuk funksioni asnjëherë dhe në interes të asnjë vendi por, edhe pse dështoi që pa lindur, alarmoi, asesi, Moskën sepse ishte një lëvizje që dilte jashtë kontrollit të saj dhe, përkitazi, rasti i Beogradit mund të bëhej shembull dhe për vende të tjera. Ndaj, Kremlini bënte ç’është e mundur që t’u vinte fre prirjeve të tilla qendërlarguese që kishin si qëllim shkëputjen nga orbita sovjetike dhe shpërbërjen e kampit socialit.
Por marrëdhëniet tradicionalisht të acaruara të Athinës me Ankaranë, për shkak të çështjes qipriote, nuk premtonin perspektiva të largëta të marrëveshjeve të tilla. Titoja, nga ana e tij, duke parë se nga ky traktat asnjë dobi nuk mund të kishte, përpos përfitimeve konjukturale e telasheve me Kremlinin, më 1956, e cilësoi atë si të pavlefshëm dhe u largua nga strukturat e tij.
Marrëdhëniet e Athinës me Beogradin në një masë të madhe, vareshin nga e ashtuquajtura “çështja maqedonase”, që, në mënyrë të mefshtë, qarqe të caktuara të Shkupit e mbanin të konservuar në aktualitet. Kërkesa jugosllave për të njohur Athina etnitetin maqedonas në Greqinë Veriore, shkaktonte acarime të kastës politike të Athinës, e cila jo vetëm nuk njihte etnitet sllavomaqedonas, por, për më tepër, simbolet dhe përmasat historike të Maqedonisë e konsideronte dhe vazhdon të konsiderojë pjesë të historisë dhe të trashëgimisë kulturore të saj.
Pakicën e popullatë që flisnin dialektin sllavo-maqedonas në viset e Greqisë Veriore i quante të ardhur, në fazat e ndryshme të historisë së re.

Featuring Recent Posts Wordpress Widget development by YD