SHTETI KU JETOJMË,ÇORBË E PËRZIER!?

Nga LULZIM Z. HAMIDI

Kohëve të fundit,ashtu në qetësi,nëntoka politike maqedonase ,përpos gjith atyre problemeve të panumërta dhe të rrënda që I ka ,kurse një më I rëndësishmi, egzistimi  apo zhdukja nga harta në ardhmëri e shtetit të quajtur Maqedoni ,vazhdon me një orvatje gjysmëilegale për promovimin e shtetit –komb Maqedon.

Ne jemi dëshmitarë se fjalori egzistues në këtë republikë asnjëherë nuk përmend se ky shtet është shumëkombësh,pra nuk egziston emërtimi shteti shumetnik maqedon,por si zëvendësim I kësaj përmendet shoqëria shumëetnike,që bën me dije se dicka pregatitet nga kuzhinie-rët maqedonas,një desert ku materiali do të jetë I përzier por ,mbulesa do të jetë vetëm e tyre. Pra shteti I qytetarëve me përkatësi etnike dhe fetare të ndryshme,që duhet të jenë Maqedon.Në të vërtetë shteti modern sot dhe në ardhmëri do të jetë shteti-komb,ku shtetasit e etniteteve të ndryshme do të jenë lojal ndaj përkatësisë etnike që do të diktojë shteti dhe do të respektojnë si shtet të tynin ,por përkatësia do të jetë shtetas maqedon.

Këtu lind problemi I egzistimit apo jo të shtetit Maqedon,sepse kemi një opcion tjetër të promovuar para disa ditëve ku lind ideja e Maqedonise shqiptare.Nëse fillojmë të analizojmë pra vizionin për shtetin e ardhshëm të maqedonasve dhe mënyrën e fshehtë të konceptit të tyre ,por koncept I tejdukshëm ,shohim se kohëve të fundit shumë gjëra janë në cakun e ndryshimit në të ardhmen.Mund të parafytyrojmë një Shkup,të mbushur me kuaj dhe ushtarë antik maqedonas,Leka I madh në qendër të sheshit Maqedonia,mbi kalë ,me lartësi dy herë më shumë se Skenderbeu,një kishë në pjesën përballë xhamisë Burmali!Rast I mirë që fëmijët të luajnë loja lufte ku disa do kenë rolin e ushtarëve të Lekës,disa do të jenë partizan,disa gjerman,disa bile do të kopjojnë VMRO-istët dhe të tjerët e disa do të mundohen që si luftetarë të UÇK-së të zënë ndonjë pritë!!!Derisa të dëgjohen ding-donget e kishës,dhe dhashtë zoti ,ezani për tu lutur në xhami,në sheshin ku fëmijët do të bëjnë zhurmën e tyre duke luftuar njëri me tjetrin,disa njerëz do ti luten zotit në xhami,që pas mbarimit të namazit mos hynë në konflikt me ata qe do të dalin nga kisha.Nëse nuk ndodh asnjë ekces atëherë ashtu së bashku të gjithë protagonistët do të shkojnë në muzeun maqedon,ku do të mësojnë historinë për lindjen e shtetit maqedon,ku shqiptarët nuk do të jenë të paraqitur në ‘’figura voshtane’’por vetem patriotët dhe tradhëtarët maqedonas.Do të mësojnë historinë e lindjes,zhvillimit,baticat dhe zbaticat e rrugës për pavarësi të komunitetit maqedonas.Ky vision maqedonas për ‘’konsolidimin’’e shtetit tëtyre  definitivisht shkon kah një rrugë e ndasive  dhe fundit të këtij institucioni-shtet.A bëhet me qëllim apo jo,a është caku ndarja e shtetit apo pregatitet ndonjë befasi e re?!

Këtu kemi një kthim definitiv të politikës maqedonase ,ku ka orvatje për asimilim,shkrirje apo lojalitet ndaj shtetit ku na jetojmë,me një plan të huazuar nga shteti Izrael,ku ne do të ishim Palestinezët kurse maqedonasit do të praktikonin politikë izraelite.

Nga ana shqiptare,vazhdojnë orvatjet për pregatitjet për ndërtimin e  Burmali xhamisë,përballë kishës së bardhë ,Skenderbeun e kemi në Çarshinë e vjetër,Nëna Terezë diku e mshehur pas barikadave .Lufta për stopimin e rasteve të Hagës,zgjedhja e problemit të Brodecit dhe Sopotit,ushtarëve të luftës së 2001,kundërshtimi I mësimit të gjuhës maqedone në shkollat fillore nga klasa e parë,problemi I përdorimit të gjuhës shqipe,Marveshja e Ohrit,buxheti I dyshimtë,Komunat shqiptare në borxhe të mëdha,populli me pasaporta biometrike në një gjuhë,rruga e lirë për të shkuar në Evropë,deklarata antishqiptare nga vet shqiptarët ,për shqiptarët se nuk dinë të udhëheqin pasi nuk kanë dijeni,bile edhe sic deklaron një analist I YNI ‘’nuk e dine rrugën deri në Shkup!!!!!!!

           Nëse marim për bazë konstatimin që është paraqitur si titull,pra”Ahmeti sguxon ti ndërojë ministrat”,atëherë sipas mendimit tim,analistët e nderuar në një mënyrë kanë të drejtë në analizimet e tyre,secili në mënyrën e vet,përvec njërit që flet me gjuhën ironike,që tregon destruktivitetin dhe blamimin personal të tij,duke konstatuar,“Ose këta aktualët mirë e kryejnë punën, ose më të mirë se këta nuk ka. Me të tjerët do të ngelesh edhe më keq. Këta dinë të dalin në TV, ndoshta ata tjerët nuk dinë të vijnë as deri në Shkup”,!Prandaj edhe kemi situata të këtilla,kur dikush është në gjendje të gjeneralizojë një fenomen ,për të cilin pra ai ka mendim ashtu sic ka,por vet përfshirja e një grupi të madh individësh që kanë edhe   arsimim ,edhe dijeni,edhe zotësi të menaxhojnë me ndonjë nga ministritë është mënyrë më e ulët e të shprehurit në publik ,vecanërisht kur flet për një armatë fytyrash në teritorin e kësaj Republike dhe kur e thotë një njeri I cili ka një status të privilegjuar në mesin social më të gjërë.Sipas tij,pra Bujar Osmani mund të jetë minister sepse nuk ka nevojë të gjejë rrugën për në Shkup,sepse është nga SHkupi,kurse tjerët që se dine rrugën deri në kryeqytet duhet të ndërohen me disa tjerë që janë nga qyteti më I madh në republikë.Më vjen keq,që një person sic është z.Mehmeti e thotë këtë ,dhe besoj se do të ketë konsiderate ,karakter,bon-ton,trimëri ,respect….që tu kërkojë falje të gjithë atyre që me konstatimin e tij ironik I ka prekur duke I futur në një thes sit ë paditur,pa arsimuar,pa zotësi,paardhmëri …vecanërisht për shkak të etiketimit të përgjithshëm të komunitetit shqiptar!Këtë maqedonasit nuk e deklarojnë për vlerat e tyre,konkretisht për individët e tyre që mbajnë poste ose janë potencial për ata funkcione!

… .Si kulminacion I vizionit shqiptar përkrahja e madhe e Enciklopedisë së Maqedonisë Shqiptare,me të cilën duhet të bien në ujë të gjitha projektet maqedone të lartëpërmendura,dhe dislokimi I tyre në historinë tonë,aty ku takojnë, si elemente të vjedhura që duhet të kthehen në vendin e duhur.Këtu hapet edhe një front I ri me Greqinë,sepse edhe ajo preket me projektet shqiptare të Maqedonisë dhe trashëgimisë kulturore ,fetare,kombëtare..!

Do të kasha përfunduar me një deklaratë të SAM VAKNIN  i cili deklaron”:**Mosmarveshjet mes shqiptarëve dhe maqedonasve janë shumë të mëdha ,bile edhe më të mëdha se mosmarveshjet mes grekëve dhe maqedonasve.Mosmarveshja mes maqedonasve dhe grekëve  është shumë e vogël krahasuar me mosmarveshjen mes shqiptarëve dhe maqedonasve,sepse është shumë thelbësore.Shqiptarët kanë një vizion për Maqedoninë,përderisa maqedonasit kanë një vizion tërësisht të ndryshëm nga ajo e shqiptarëve.Nuk shoh se si nund të bëhet një kompromis.**

 e-mail;lulzimhamidi@hotmail.co.uk

Shpërndaje artikullin:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • email
  • Live
  • MySpace
  • Add to favorites
  • PDF
  • Twitter

KOMENTO ARTIKULLIN




Modifikimet e Fundit

Hasan Stringa, majori elbasanas që studioi me Mustafa Qemal Ataturkun

Si e braktisi jetën në Stamboll për t’iu bashkuar çështjes kombëtare? Dënimi me vdekje nga Zogu dhe falja e tij.

Elbasan - Një ndër studiuesit e traditave, folklorit dhe historisë së trevës së Elbasanit, Shpëtim Haxhihyseni, ka nxjerrë në dritë të dhëna të reja për një prej majorëve të Elbasanit që studioi në Akademinë Ushtarake Turke përkrah Qemal Ataturkut, por që pas çlirimit do të përballej me trajtimin e rëndomtë. Haxhihyseni tregon se Hasan Stringa ishte një ndër tre majorët e asaj kohe fillim shekulli XX për Elbasanin.“Për të njohur lexuesin me këtë ushtarak të lartë po mjaftohem të përmend një thënie të mësuesit të popullit Abedinin Çaushi. Sipas tij, tre majorë kishte Elbasani: Hasan Stafën (babai i Qemal Stafës), Hasan Stringa dhe Hasan Çaushin, kushëri me Abedin Çaushin. Bëhet fjalë për ushtarakë të fillimit të shekullit XX. Tani po mundohemi të prezantojmë plotësisht këtë ushtarak të lartë për të cilin edhe Elbasani-Enciklopedi në faqen 614 në zërin Ushtria dhe ushtarakë të lartë nuk flet fare për të.
Kush ishte Hasan Stringa

Është një pinjoll i familjes qytetare elbasanase, e cila që nga çereku i fundit i shekullit XIX ishte shpërngulur në Stamboll. Babai i tij, Ibrahimi, ishte profesor në Konservatorin e Stambollit për artet e bukura dhe kish pasur nxënës Sulejman Gjevorin. Hasani pasi kreu arsimin fillor dhe të mesëm, fillimisht ndjek studimet e larta për mjekësi në Vjenë. I ndërpret studimet dhe largohet në Stamboll ku vazhdon akademinë ushtarake dhe kishte shok klase me Qemal Mustafa Ataturkun. Hasani gjithashtu pati shokë edhe elbasanasit Petraq Popa, Aqif Pasha dhe Hasan Stafa. Ngjarjet e mëdha të vitit 1912 i ngacmojnë ndërgjegjen kombëtare dhe me gradën e kapitenit të parë vjen në Shqipëri për ngritjen e flamurit. Ibrahimi, i ati nisur po nga këto ndjenja kombëtare vjen në Shqipëri për të ngritur bandën ushtarake. Hasani shërben me devotshmërinë më të lartë në ushtrinë kombëtare shqiptare duke pasur funksione të larta. Bëhet fjalë për vitet 1912-1920. Në vitin 1924 aderon në krahun e lëvizjes demokratike të Fan Nolit. Ka dokumente arkivorë që e vërtetojnë këtë. Më 1924 kur A. Rustemi qëllohet për vdekje në Tiranë, Major Hasan Stringa ngre zërin e tij dhe ngushëllon shoqërinë “Bashkimi” në Tiranë dhe shprehet me telegram: Lajmi i humbjes së shpëtimtarit të atdheut, kryetarit tuaj, Avni Rustemi na helmoi mjaft. Dërgoj ngushëllimet shokëve të “Bashkimit”, të cilët janë ndjekësit e idealit të tij”(gazeta “Dajti” n27, dt 22.04.1924).

Pas rënies së qeverisë së Nolit, Hasani s’ka më funksione. Pasi Zogu konsolidon pozitat e tij, e fton dhe i jep funksione në ushtrinë mbretërore. Në vitet 1928-‘29 Hasani si ushtarak i lartë është komandant i forcave ushtarake për zonën kufitare veri-verilindje me qendër në Krumë. Në një zijafet familjar ( i lind djalë) i ndodh diçka jo e zakonshme. Të ftuarit në konak të tij fillojnë të këndojnë “Himnin e mbretit Zog”. Hasani mërzitet dhe qëllon lart me revolver. Plumbi godet portretin e mbretit që varej në mu. Hasani prerazi shprehet: “Këtu jemi mbledhur për gëzim familjar, s’është rasti për himn”. Denoncohet tek mbreti për këtë gjest dhe arrestohet. Gjyqi e dënon me vdekje, por ndodh diçka: Në burg rastësisht e viziton një angleze, e cila bisedon me Hasanin në anglisht. (Mendohet e thuhet se ka qenë Edit Durham). Ndërhyrja e anglezes tek mbreti bëri që major Hasanit t’i falet jeta. Zhvishet nga veshja ushtarake, por mbreti Zog i lidh një pension mujor prej 11 napolona florinj, të cilin e mori deri në nëntor 1944. Pas lufte komunizmi e sheh po me atë sy që pa të tërë intelektualët ushtarakë…. I heq pensionin. Më 1948 Hasani ndërroi jetë. Fëmijët e tij qenë viktima të një trajtimi të egër.

Ushtarakët e lartë elbasanas i shërbyen gjithë jetën atdheut, u persekutuan në komunizëm

Elbasani ka pasur ushtarakë të lartë të shkolluar në perandorinë osmane, por edhe në vendet e tjera. Një pjesë e tyre shërbyen në sanxhakë e vilajete të ndryshme të Perandorisë dhe pas vitit 1912 me pavarësinë u vunë në shërbim të shtetit të ri shqiptar. Ndër to përmenden Beqir Plangarica, Kasem Sejdini, Kamber Sejdini, Qamil Elbasani. Po kështu ndër majorët me zë ishte Hasan Stafa që ka qenë edhe kreu i Akademisë Ushtarake në Stamboll. Ai shërbeu në disa qytete të vendit. Ndërkohë emrin në listën e ushtarakëve të shkolluar ishte Tasim Bishqemi. Ai ka drejtuar Akademinë Ushtarake në Itali. Po kështu u zgjodh komandant në shkollën e parë ushtarake në Durrës. Bishqemi ka drejtuar xhandarmërinë shqiptare. Si shumë ushtarakë pushkatohet në diktaturë. Emrat e shquar të ushtarakëve vazhdohen nga Kamber Qafëmolla. Ai gjithashtu ka drejtuar Akademinë Ushtarake në Itali, qe komandant i xhandarmërisë në Tiranë dhe më pas lidhet me lëvizjen LANÇ. Në konferencën e Pezës zgjidhet komandant i përgjithshëm i forcave antifashiste të NAÇL. Petrit Hakani, ushtarak i lartë. Kryen shkollën Normale. Angazhohet në luftën Antifashiste dhe pas çlirimit merr poste drejtuese dhe gradën Gjeneral në Ministrinë e Punëve të Brendshme, Mustafa Novi kryen akademinë ushtarake në Rusi. Shërben në shumë detyra drejtuese në ushtri. Ka qenë pedagog pranë Akademisë Ushtarake Shqiptare.

Aktiviteti dhe jeta

Beqir Plangarica ushtaraku që u mor me publicistikë dhe ligje

Të arsimuar në një kohë të vështirë ushtarakët elbasanas dhanë kontributin e tyre në çështjen kombëtare dhe u bënë trumbetuesit dhe nacionalistët e parë të kësaj çështjeje. Ndër to ishte edhe Beqir Plangarica. Ai vazhdoi gjimnazin e njohur të Manastirit, ndërsa vitin e fundit e mbaron në Stamboll. Emërohet në postin e nënkomisarit në rajonin e Stambollit dhe në këtë kohë vendos lidhje të ngushta me patriotët shqiptarë në Stamboll. Transferohet me detyrë në Ohër e në Manastir ku fiton gradën kapiten. Kur i afrohet Elbasanit si komisar, për shkak të ndjenjave nacionaliste të tij nuk pranohet nga prefektura dhe në këtë detyrë vendoset në Ohër. Në këtë kohë ai merret me publicistikë, shkruan lajme e shkëmben korrespondenca me gazetat shqiptare deri në Amerikë. Më 1905 dërgohet në Korçë ku bashkëpunon me Fejzi Alizotin për shkollën shqipe. Transferohet sërish në Manastir dhe pas Hyrrietit më 1908 kthehet në Elbasan dhe bëhet një ndër veprimtarët e klubit të parë “Bashkimi”. Më 1912 lufton aktivisht në malet e Martaneshit me çetën e Byshekut. Qeveria e Vlorës e emëron komisar të policisë shqiptare në Elbasan. Arrestohet dhe dënohet nga Haxhi Qamili, por i shpëton dënimit me vdekje. Shërben gjyqtar dhe merret me mbarëvajtjen e Odës së Tregtisë. Sëmuret dhe vdes nga turbekulozi.

Gazeta Metropol

Featuring Recent Posts Wordpress Widget development by YD